Σιγῆ ἄμβωνος;

τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σεραφεὶμ Δημητρίου

Προσπαθοῦσα νὰ τελειώσω τὸ ἀπόδειπνο καὶ ὁ νοῦς μου ὀχλείτω, πειραζόμενος ἀπὸ προδημοσίευση ἄρθρου κυριακάτικης ἐφημερίδος. Ἔλεγα τὶς εὐχὲς τοῦ ἀποδείπνου μὰ δὲν ἠρεμοῦσα καὶ ἀντὶ γιὰ κατάκλιση, τελικὰ συνεπλάκην μὲ τὰ πλῆκτρα τοῦ κειμενογράφου μου, ἐκτονώνοντας τὴν δεξιὰ ὄχληση. Γιὰ τοῦτο, ζητῶ ἐκ προοιμίου τὴν συγχώρηση ὅποιου ἀδελφοῦ, τὰ μάτια τρέξουν πάνω σ΄αὐτὲς τὶς γραμμὲς ἢ τὰ αὐτιὰἀκούσουν τὴν ἠχὼ τῶν δακτύλων.

Εἶχα διαβάσει λίγο νωρίτερα τὰ ἁγιογραφικὰ κείμενα γιὰ νὰ συγκροτήσω ἰδέες γιὰ τὸ κήρυγμα. Ἐν συνεχεία κατέφυγα καὶ στὶς δημοσιευμένες σκέψεις ἀδελφῶν, γιὰ νὰ καταλήξω πὼς δὲν εἶναι δυνατὸν τὴν 25η Νοεμβρίου 2012, Κυριακὴ ΙΓ Λουκᾶ, νὰ τολμήσω νὰ ἀρθρώσω λέξη ἀπὸ ἄμβωνος. Τί νὰ πῶ; ὅταν οἱ ἀκροατὲς θὰ ἀποχωροῦσαν τοῦ Ναοῦ ἀγοράζοντας τὴν ἐφημερίδα καὶ θὰ περναγαν τὸ ἀπόγευμά τους, βομβαρδιζόμενοι ἀπὸ τὰ ἀνθρωποφάγα τηλεοπτικὰ παράθυρα γιὰ τὶς φερόμενες ὑψηλὲς καταθέσεις ἱερωμένων.

Περισσότερο, ἄρχισε τὸ ταγκαλάκι, ὅπως τὸ ἔλεγε ὁ γέροντας Παϊσιος, νὰ δουλεύει. Πῶς νὰ σταθῶ ἱεροκῆρυξ ἀπέναντι στοὺς ἄνεργους νέους; ὅταν ἡ συνομήλική τους Βάσω Βουγιούκα πρωταθλήτρια ξιφασκίας, ποὺ κατάφερε νὰ φτάσει 5η στὴν παγκόσμια κατάταξη, μὲ μηνιαῖο μισθὸ 500 εὐρώ, ἀποκάλυψε πὼς τῆς ἔγινε πρόταση γιὰ νὰ ἐκπροσωπήσει τὴν Τουρκία στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες καὶ νὰ ἀγωνιστεῖ μὲ τὰτουρκικὰ χρώματα, μὲ οἰκονομικὸ δέλεαρ 100.000 εὐρὼ μόνο γιὰ τὴ μεταγραφή της καὶ μὲ ἡγεμονικὸ μισθὸ. Πῶς νὰ μιλήσω, ὅταν  καὶ ἐκείνη παραδέχεται πὼς δὲν δέχτηκε τὴν πρόταση ἐξηγώντας ὅτι «Εἶναι πολὺσημαντικὸ ὅταν ἀνεβαίνεις στὸ βάθρο νὰ ἀκοῦς τὸν ἐθνικό σου ὕμνο καὶ νὰ ξέρεις ὅτι οἱ Ἕλληνες σὲ στηρίζουν!», ἀκούγοντάς ἴσως τὴν ἴδια καὶ τοὺς συνηλικιῶτες της, νὰ μοῦ λένε ὅτι συνάδελφοί μου ἔβγαλαν χρήματα στὸ ἐξωτερικό, γιὰ νὰ τὰ διασφαλίσουν ἀπὸ πιθανὴ πτώχευση τῆς Ἑλλάδος ἢ τὰ μετέτρεψαν σὲ ρετιρὲ οἰκείων καὶ παραλιακὰ ἐξοχικά.

Τί νὰ πῶ σὰν διδάσκαλος στὰ παιδιὰ τοῦ Ἱεροῦ; ποῦ ἐνῶ ἀποχωροῦν μὲ ἰδιαίτερη συστολὴ καὶ νιώθουν καταϋποχρεωμένα, ὅταν ξεκινώντας γιὰ τὴν ἐπαρχεῖα νὰ σπουδάσουν τοὺς ἐγχειρίζει ὁ παπὰς λίγα χρήματα,σὰν μάθουν  πὼς τὸ παιδὶ ποὺ μεγάλωσε στὰ ὀρφανοτροφεῖα, ἀφοῦ ἔγινε μεγάλος καὶ τρανὸς κληρικός, σκεφτόταν ἀντὶ τῶν ὀρφανῶν, τὰ γηρατειά του. 

Πῶς θὰ ἀνακοινώσω σὰν ὑπεύθυνός του Ἐνοριακοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου, τὸν ἔρανο τῆς ἀγάπης; καὶ θὰ ζητήσω τῶν ἐθελοντῶν νὰ κρούσουν τὶς θύρες ἐλεημοσύνης τῶν ἐνοριτῶν; ὅταν τὸ σῶμα δίωξης οἰκονομικοῦἐγκλήματος τὴν ἴδια ὥρα, θὰ χτυπᾶ τὰ κουδούνια Ἱεραρχῶν γιὰ νὰ δώσουν ἐξηγήσεις.

Νὰ συγκεντρωθῶ πρέπει νὰ μιλήσω. Ἐκεῖ ἀκούω τὸν μακαριστὸ Πατριάρχη Δημήτριο νὰ ὁμιλεῖ σὲ εὐλαβεῖς ἱεροσπουδαστὲς «Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς λέει: '' Ὅταν οἱ κληρικοὶ γίνουν λαϊκοί, οἱ λαϊκοὶ θὰ γίνουν δαίμονες!''» καὶ ἀρχίζω νὰ κοκκινίζω. Γίναμε οἱ κληρικοί, λαϊκοί; Μπερδευτήκαμε ἀνάμεσα στὸν Χριστὸ καὶ τὸν χρυσό; Γίναμε ἀπὸ ἀκτήμονες καὶ μονοχίτωνες, τοκιστὲς καὶ τραπεζίτες; Ἦρθε ἡ ὥρα ποῦ θὰ μᾶς κυνηγοῦν οἱ λαϊκοί,ὡς οἱ δαίμονες; Δὲν τὸ πιστεύω. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβεῖ κάτι τέτοιο; Ἀφοῦ στὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἐπὶ τῇ μνήμη τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης ἀκοῦμε ''Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε''  (Γαλ. 3, 27 )  ἄρα λοιπὸν μὲ πανοπλία τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸ βάπτισμα, δὲν φοβόμαστε τίποτα, οὔτε τρομοκρατούμαστε ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ διδάχου τοῦ γένους μας.

Μὰ πὼς συμβαίνει τοῦτο καὶ ἔρχεται ἀμέσως ἡ ἀνατροπὴ τῆς ἀσφάλειάς μου, ἀφοῦ πρέπει ν΄ἀκούσουμε αὐθημερὸν στὴν συνέχεια. « ΄Ἐτι ἓν σοὶ λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῶ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοί». (Λουκ. ἰη/ 22) Ὄμορφα πανεύκολο, ἐμεῖς λέμε καθημερινὰ καὶ πολλάκις «δὸς ἠμὶν σήμερον» ἄρα λοιπὸν δὲν μᾶς πιάνει ἡ τσιμπίδα τοῦ «δυσκόλως οἵ τα χρήματαἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»! (Λουκ. ἰη/ 24)  Ἐμεῖς ἔχουμε νὰ δείξουμε ἐκεῖνον τὸν παντοδύναμο  ‘’Ὑπουργὸ τῶν Οἰκονομικῶν της Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος’’, ποὺ σὰν σήμερα «ἄφησε τὴν τελευταία του ἀναπνοή, ἐκεῖ στὸ νοικιασμένο σπίτι τῆς ὁδοῦ Ρόδου στὰ Κάτω Πατήσια…», ἐκεῖνον ποὺ αὐξάνει καθημερινὰ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀποφυλακισμένων, ἐκεῖνον ποὺ ἔκανε κιβωτὸ γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου,ἀλλὰ καὶ τὸν ἄλλον ὑπερογδοηκονταετῆ καὶ σαράντα τόσα χρόνια ἐπίσκοπο νὰ ζεῖ στὸ ἐνοίκιο, γράφοντας ἀκατάπαυστά το «ἀγαπητὲ συμπρεσβύτερε».

Ε καὶ ἐν τέλει ἀδελφέ μου, ἠρέμησε καὶ συνέχισε τὸ κήρυγμά Σου, λέγοντας ὅτι ὁ Χριστὸς ἔβαλε ἀνάμεσα στοὺς δώδεκα, Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη γιὰ νὰ σοῦ πεῖ 2000 χρόνια μετά, πὼς πάντα θὰ ὑπάρχουν ἀνάμεσα στοὺς πολλοὺς ἀνάργυρους συγκληρικούς Σου καὶ φιλάργυροι προδότες.

Οὔφ, ἠρέμησα! Ἃς ἀφήσω λοιπὸν τὸν παπαΓιώργη Δορμπαράκη νὰ ἀκουσθεῖ ἐπικαίρως ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο. «… ὁ πιστὸς διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἐλεύθερος ἔχει τὴ δυνατότητα, μὲ τὴν ἐνίσχυση πιὰ τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, νὰ ἁγιασθεῖ καὶ νὰ φωτισθεῖ καὶ νὰ θεωθεῖ. Ἀντιστοίχως ὅμως ἔχει τὴ δυνατότητα καὶ ἄρνησης τῆς χάρης αὐτῆς: νὰ πορευτεῖ καὶ πάλι πρὸς τὸ κακό, μόνος αὐτὸς ὑπεύθυνος συνεπῶς καὶ γιὰ τὴν ἐν Θεῶπροκοπή του καὶ γιὰ τὴ δαιμονοποίησή του»… Καὶ νὰ συνεχίσει «  Ἡ μετάνοια ἦταν καὶ εἶναι πάντοτε ἡ χάρη ποῦ μᾶς ἀποκαθιστᾶ καὶ μᾶς ἐπαναφέρει μὲ τὰ δάκρυά της καὶ πάλι στὸ σημεῖο τοῦ βαπτίσματός μας, γί? αὐτὸ καὶ δεύτερο βάπτισμα χαρακτηρίζεται. Κι εἶναι τόσο σημαντικὸ τοῦτο, ὥστε τελικῶς ἅγιος στὴν Ἐκκλησία μας, μὲ τὸ δεδομένο τῶν πτώσεών μας στὴν ἁμαρτία καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα, εἶναι ὁ μετανοημένοςἁμαρτωλός. Πόση παρηγοριὰ ὑπάρχει πράγματι γιὰ ἐμᾶς τοὺς ταλαίπωρους καὶ ἀδύναμους ἀνθρώπους στὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι τὸ δεύτερο αὐτὸ βάπτισμα εἶναι ἐπαναλαμβανόμενο, γιατί ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Πατέρας μας ποῦ ποτὲ δὲν  βαριέται νὰ μᾶς συγχωρεῖ!»

Ε, δόξα τῷ Θεῶ! Γιὰ κάθε μὴ ἐγωιστὴ ὑπάρχει μετάνοια, ἀλλὰ καὶ ὅπως ἔγραψε ἀπὸ τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ παπαΧρυσόστομος Χρυσοπουλος «Δὲν ἔχει σημασία μόνο πὼς ἀποκτήθηκε ὁ πλοῦτος, ἀλλὰ καὶ πὼς χρησιμοποιεῖται. Μπορεῖ νὰ βρέθηκε μὲ ἔντιμο τρόπο, μὲ ἐργασία καὶ στερήσεις. Ἂν ὅμως χρησιμοποιεῖται ὡς ἀποταμίευση εἶναι κατακριτέος ἀπὸ τὸν Χριστό, ἂν εἶναι γιὰ συντήρηση καὶ φιλανθρωπικοὺς σκοποὺς εἶναι εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἡ τσιγκουνιὰ δηλώνει ἀνασφάλεια, ἡ ἐλεημοσύνη δείχνει ἀνθρωπιά. Ὁ ἀγώνας μας  δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ πλοῦτο, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ σωτηρία τοῦ κατόχου του, τῆς αὐριανῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν κτήση του, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν χρήση του. Ὅτι ἔχει, πὼς τὸ ἀξιοποιεῖ. Ἂν τὸ ἀποθηκεύει γιὰ τὸ αὔριο τοῦ ἢ τὸ χαρίζει γιὰ τὸ μέλλον του. Ἐρώτημα κέραιο μὲ ἀπάντηση  σωστική, ἃς τὴν δώσει ὁ καθένας  γιὰ τὸν ἑαυτό του».

Τότε λοιπὸν ἀδελφοί μου, ἃς μὴν κρίνουμε ἴνα μὴ κριθοῦμε καὶ ἃς λαλήσει ὁ ἄμβωνας.